Afwijkende mondgewoonten zijn gewoontehandelingen of bewegingen die negatief zijn voor de gebitsstand, het spreken, het gehoor en de gezondheid. Mondademen, afwijkend slikken en duim- en vingerzuigen en spenen zijn afwijkende mondgewoonten. Foutieve lipgewoonten, tonggewoonten en nagelbijten vallen hier ook onder.
• Mondademen
Als je in rust de lippen niet sluit en door de mond ademt, dan spreken we van (habitueel) mondademen. De neus gebruik je nauwelijks en de mondspieren kunnen verslappen. Het mondademen kan verschillende gevolgen hebben. Je mond droogt uit, waardoor je minder speeksel in de mond hebt en dus ook minder hoeft te slikken. Dit heeft tot gevolg dat de buis van Eustachius, die de keelholte met het oor verbindt, te weinig wordt geopend. Dit vergroot de kans op oorontstekingen en andere gezondheidsproblemen. Doordat de mondspieren verslappen, kan dit gevolgen geven voor het slikpatroon en de uitspraak van klanken. Lees meer over afwijkend slikken en vertraagde spraakontwikkeling.
• Duim en vingerzuigen
Een andere afwijkende mondgewoonte is het duim- of vingerzuigen. Bij een baby en peuter is het zuigen op een duim, vinger of speen normaal, omdat zij nog een grote zuigbehoefte hebben. Het geeft veiligheid. Daarna wordt het vaak een gewoonte en kunnen de tanden scheef groeien. De vorm van de mond (het gehemelte) kan ook veranderen. Spenen of duim- of vingerzuigen moet zo snel mogelijk afgeleerd worden. Kinderen met deze gewoonte hebben ook een grotere kans op slappe mondspieren, waardoor afwijkend slikken en een onduidelijke spraak op kan treden.
Lees meer over de andere stoornissen.
